Na de tegenvaller van Coetzee en twee boeken van Paul Auster die me ook niet een kijkje in de hemel gunden, eindelijk weer eens een boek wat me aan het hart ging. Me wist te bekoren, leesplezier bracht en zijn plekje in de kast overtuigend verdient heeft. The Catcher in the rye is een parel. Ik heb genoten!
‘If you really want to hear about it, the first thing you’ll probably want to know is where I was born, and what my lousy childhood was like , and how my parents were occupied and all before they had me, and all that David Copperfield kind of crap, but I don’t feel like going into it, if you want to know the truth.’
Aan het woord in deze magistrale eerste zin is hoofdpersoon Holden Caulfield. Teenager, depressed en op zoek naar betekenis in een bestaan waar hij maar weinig plezier aan beleefd. Op zoek naar identiteit en zingeving. Holden wordt van school gestuurd. Een school waar hij maar weinig leerde. We leren hem kennen gedurende zijn laatste dagen aan Pency. Zijn kamer delend met studiegenoten, toekijkend hoe anderen zich gedragen en kritisch als het maar even kan. Het oog van Holden is als het oog van een groot observeerder. Als lezer kijken we grinnikend over z’n schouder mee.
‘He came down off the shower ledge and came in the room. ‘Hi,’ he said. He always said it like he was terrifically bored or terrifically tired. He didn’t want you to think he was visiting you or anything. He wanted you to think he’d come in by mistake, for God’s sake. Hi,’ I said , but didn’t look up from my book. With a guy like Ackley, if you looked up from your book you were a goner. You were a goner anyway, but not as quick if you didn’t look up right away.’
‘He started walking around the room, very slow and all, the way he always did, picking up your personal stuff off your desk and chiffonier. He always picked up your personal stuff and looked at it. Boy, could het get on your nerves sometimes.’
Holden vertrekt van Pency en we zien hem ronddolen in New York. Zich vervelen in bars en hotels, om tot slot thuis te arriveren. Op weg naar volwassenheid neemt Holden ons mee door een scherp geschreven roman, verteld als een vlotte anekdote. Een roman welke verscheen in de jaren ’50 maar tijdloos lijkt te zijn. Een aanrader
en daar was ie dan. fijn dat je er van genoten hebt.. toch nog steeds een vreemde titel