De wandelaar oftewel Mulder. Een vereenzaamd hoofdpersonage, woonachtig in Parijs. Snobbistisch, zelfbenoemd geëngageerd. Type Amsterdam-Zuid, compleet met versleten ribbroek en slonzige blouse. Geen voordeur maar een portiek. Type Adriaan van Dis?
Zou hij niet in Parijs wonen dan toch zeker in de Amsterdamse Valeriusstraat. Op stand aan de Willemsparkweg of de van Eegenstraat. Een wandeling door het Vondelpark, een kaasje halen bij de traiteur. ‘Stukje witte truffel proeven meneer Mulder? Ah, dat is alleraardigst, lekker.’ Even plaats nemen op een smoezend terras. Wat staren door de Cornelis Schuyt straat en na twee glazen wijn het hoedje weer van tafel pakken. Opstaan en terug naar huis.
Voor Mulder geen Amsterdam maar de oevers van de Seine. Wandelen langs kathedralen, standbeelden en struinen over pleinen. Doelloos kabbelen zijn dagen voort. Opstaan en zonder sprankeling of belevenis weer gaan slapen. Een leven ver weg van de samenleving, niet meedoen maar gadeslaan. Observeren en wachten op niets dat komen gaat.
Het boek speelt zich af tegen de achtergrond van de Parijse rellen eind 2005 begin 2006. Allochtonen in de voorsteden komen in opstand. Auto’s branden en nachtenlang duren de ongeregeldheden voort. Demonstraties, de Nederlandse televisiekijker leert Sarkozy kennen en ook Mulder wordt er mee geconfronteerd. Een pension gevuld met illegalen vliegt in brand. Mulder wandelt zijn ronde en passeert de vlammenzee. Blijft staan en aanschouwt het tafereel. Een hond springt uit het raam en kiest Mulder als zijn nieuwe baas. Mulder heeft een vriend, een fijn beestje wat hem in het vervolg vergezeld gedurende zijn dagelijkse wandelingen.
De hond is de sleutel tot beleving. Wie is de eigenaar van het beestje? Wat gebeurt er met de overlevenden van het afgebrande pension? Mulder raakt betrokken bij de armoede van illegalen, daklozen en ondergedoken personages. Het boek schetst een wonderschone stad met bevuilde porien. Zo op het eerste gezicht niet zichtbaar.
Wat ik er van vond? Een middelmatige roman, traag van stof en weinig verrassend. Het kabbelt voort, zet niet aan tot doorlezen maar onaardig is het ook niet. Jaren geleden las ik Nathan Sid en De Rat van Arras. Ik was nieuwsgierig naar dit boek, nieuwsgierig naar een hernieuwde kennismaking. Het werd een eenmalige kop koffie. Beste Adriaan, tot een biertje zal het waarschijnlijk nooit komen.
gelukkig is je nieuwe boekje wel leuk he;)