John Banville dat is lezen als deinen op de golven van de middelandse zee. Op een luchtbed lig je te genieten onder de hete zon. Het timbre van de golfslag als een welverdiende massage. Dan vliegt er een vliegtuigje over, het zwaait met z’n vleugels. Zacht ronkend onder de strak blauwe hemel. Wow, je beseft dat je leeft en sluit je ogen. Je dobbert voort, fantaseert en geniet, dommelt in een net niet slaap. Nog lang niet thuis en nog lang niet terug op aarde.
De zee van Banville is als muziek van Tiersen, Morricone of een liefdesliedje wat je doet verdrinken in melancholie en romantiek. Dit is schrijverij van de bovenste plank. Kunst. Stijl en vorm ondergeschikt aan het verhaal. Het verhaal als middel om flow te etaleren.
Een boek over herinnering, verlies en identitieit. Max Morden verliest zijn vrouw en trekt zich terug in een pension aan zee. Een pension in het dorp waar hij als kind zijn vakanties doorbracht en de familie Grace leert kennen. Max graaft terug in zijn geheugen en verteld over belevenissen aan zee. We zien zijn dochter en het sterven van zijn vrouw. De medebewoners van het pension en de leegte van zijn bestaan. Een schitterende roman, gevuld met prachtige zinnen en meeslepende alinea’s. Dit boek had ik niet willen missen, van John Banville lees ik graag wat meer.
